Michiel van der Zanden, Background, 2010, 130 x 175 cm, acryl- en olieverf op doek
Dit doek is vanaf woensdag 11 mei te zien in Stand 058 op Art Amsterdam. De stand van Heden. Jack is daar druk mee, te druk om nog te bloggen. Voorlopig dus de belevenissen van Jacko Kijkt Kunst via Facebook en Twitter (@jackobrinkman).
Tot op de Rai.
Michiel van der Zanden, Background, 2010, 130 x 175 cm, acryl- en olieverf op doek
Dit doek is vanaf woensdag 11 mei te zien in Stand 058 op Art Amsterdam. De stand van Heden. Jack is daar druk mee, te druk om nog te bloggen. Voorlopig dus de belevenissen van Jacko Kijkt Kunst via Facebook en Twitter (@jackobrinkman).
Tot op de Rai.
Michiel van der Zanden, Background, 2010, 130 x 175 cm, acryl- en olieverf op doek
Dit doek is vanaf woensdag 11 mei te zien in Stand 058 op Art Amsterdam. De stand van Heden. Jack is daar druk mee, te druk om nog te bloggen. Voorlopig dus de belevenissen van Jacko Kijkt Kunst via Facebook en Twitter (@jackobrinkman).
Tot op de Rai.
Jacq scheidt er mee uit. Niet met kunst kijken, hoor. Maar met erover schrijven op deze blog.
Jack houdt jullie voortaan op de hoogte van al het moois dat er in de hedendaagse kunst te zien en te beleven valt. Jacq blijft kijken en genieten van kunst, ik hoop jullie ook!
Groet, Jacq
Jacq scheidt er mee uit. Niet met kunst kijken, hoor. Maar met erover schrijven op deze blog.
Jack houdt jullie voortaan op de hoogte van al het moois dat er in de hedendaagse kunst te zien en te beleven valt. Jacq blijft kijken en genieten van kunst, ik hoop jullie ook!
Groet, Jacq
Jack signaleert dat Mei de maand van de tekening/tekenaars wordt. Jacq zag de afgelopen week, maar het is dan ook nog steeds April, toch vooral schilders. Drie heel verschillende schilders zelfs. Allemaal uit dezelfde stal, dat dan weer wel.
Die stal heet Galerie Onrust. Onrust gaat op dit moment een joint venture aan met De Nederlandsche Bank in de vorm van een tentoonstelling van Simone Häfele die nu te zien is bij de Bank.
Simone is een jonge Duitse kunstenares van wie vorig jaar al werk te zien was bij Onrust in een groepstentoonstelling. Häfele laat in haar schilderijen verschillende werelden door elkaar lopen. Vaak is de natuur een belangrijk element, maar daar dwars doorheen verschijnen repeterende figuratieve elementen, figuurtjes in de vorm van konijntjes, poesjes en ook huizen, vrijwel nooit mensen.
Absurde en realistische beelden tegelijkertijd. Simone schijnt fanatiek hardloopster te zijn. Toon Verhoef, ook uit de stal van Onrust, schrijft in de publicatie die bij de tentoonstelling hoort, dat haar schilderijen gaan over 'events that float and flee by, seen from the corner of the runner's eye'. Jacq loopt sinds kort ook hard maar ziet dan toch echt niet deze voorstellingen voorbijkomen. Simone wel gelukkig en ze kan ze ook virtuoos op het doek zetten.
Het werk van Robert Zandvliet is totaal anders. Ja, dat zie ik ook, hoor ik u zeggen.
In de nieuwe tentoonstellingsruimte van Onrust is nieuw werk van Zandvliet te zien. Deze serie schilderijen gaat over bekende werken van voorgangers, zoals deze van Jackson Pollock. Ja, dat zie ik ook, hoor ik u opnieuw zeggen.
Goed, dan ga ik t niet verder voorzeggen, deze mag u zelf bedenken.
En deze ook.
Last but not least, een van de meer oudgedienden uit de Onrust-gelederen is Eli Content, nu ook te zien, in de oude bekende ruimte van Onrust. Werk met de bekende frisheid van Content.
Dikke, vette klodders. Piepkleine beeldhouwwerkjes vormt de verf hier en daar. Ik zie mezelf opeens weer als vijfjarige in een oud overhemd van mijn vader bezig met vingerverf.
Volgens mij schildert Content ook vingers, vingerplanten. Handen. Wie weet doet ie t ook wel met zijn handen?
Kortom, drie totaal verschillende kunstenaars. Verf op doek, ja daar begint t mee, maar dan, dan kun je nog zoveel kanten op. Als schilder. Wedden dat t zelfde geldt voor die tekenaars die we in Mei gaan zien?
Simone Häfele is t/m 26 mei te zien bij DNB.
Robert Zandvliet en Eli Content t/m 21 mei bij Galerie Onrust
NB: Vandaag is Art Brussels begonnen. From within heb ik al gehoord dat t een goeie beurs is. 'Jack en Jacq' gaan er heen. Sie hören noch von uns!
Jack signaleert dat Mei de maand van de tekening/tekenaars wordt. Jacq zag de afgelopen week, maar het is dan ook nog steeds April, toch vooral schilders. Drie heel verschillende schilders zelfs. Allemaal uit dezelfde stal, dat dan weer wel.
Die stal heet Galerie Onrust. Onrust gaat op dit moment een joint venture aan met De Nederlandsche Bank in de vorm van een tentoonstelling van Simone Häfele die nu te zien is bij de Bank.
Simone is een jonge Duitse kunstenares van wie vorig jaar al werk te zien was bij Onrust in een groepstentoonstelling. Häfele laat in haar schilderijen verschillende werelden door elkaar lopen. Vaak is de natuur een belangrijk element, maar daar dwars doorheen verschijnen repeterende figuratieve elementen, figuurtjes in de vorm van konijntjes, poesjes en ook huizen, vrijwel nooit mensen.
Absurde en realistische beelden tegelijkertijd. Simone schijnt fanatiek hardloopster te zijn. Toon Verhoef, ook uit de stal van Onrust, schrijft in de publicatie die bij de tentoonstelling hoort, dat haar schilderijen gaan over 'events that float and flee by, seen from the corner of the runner's eye'. Jacq loopt sinds kort ook hard maar ziet dan toch echt niet deze voorstellingen voorbijkomen. Simone wel gelukkig en ze kan ze ook virtuoos op het doek zetten.
Het werk van Robert Zandvliet is totaal anders. Ja, dat zie ik ook, hoor ik u zeggen.
In de nieuwe tentoonstellingsruimte van Onrust is nieuw werk van Zandvliet te zien. Deze serie schilderijen gaat over bekende werken van voorgangers, zoals deze van Jackson Pollock. Ja, dat zie ik ook, hoor ik u opnieuw zeggen.
Goed, dan ga ik t niet verder voorzeggen, deze mag u zelf bedenken.
En deze ook.
Last but not least, een van de meer oudgedienden uit de Onrust-gelederen is Eli Content, nu ook te zien, in de oude bekende ruimte van Onrust. Werk met de bekende frisheid van Content.
Dikke, vette klodders. Piepkleine beeldhouwwerkjes vormt de verf hier en daar. Ik zie mezelf opeens weer als vijfjarige in een oud overhemd van mijn vader bezig met vingerverf.
Volgens mij schildert Content ook vingers, vingerplanten. Handen. Wie weet doet ie t ook wel met zijn handen?
Kortom, drie totaal verschillende kunstenaars. Verf op doek, ja daar begint t mee, maar dan, dan kun je nog zoveel kanten op. Als schilder. Wedden dat t zelfde geldt voor die tekenaars die we in Mei gaan zien?
Simone Häfele is t/m 26 mei te zien bij DNB.
Robert Zandvliet en Eli Content t/m 21 mei bij Galerie Onrust
NB: Vandaag is Art Brussels begonnen. From within heb ik al gehoord dat t een goeie beurs is. 'Jack en Jacq' gaan er heen. Sie hören noch von uns!
Tekenen, tekenen en nog eens tekenen. Mei maand, teken maand.
Overal in kunstenland is ineens aandacht voor tekenaars. De tentoonstelling All About Drawing, 100 Nederlandse Kunstenaars in het Stedelijk Museum in Schiedam is hiervaan de aanjager. Jack & Jacq moeten er nog heen maar hier wordt ongetwijfeld over geblogd.
Vanaf zondagmiddag a.s. is er een prachtige solo bij Heden van de briljante tekenaar Henri Jacobs.
De tentoonstelling heet:
Seconds – Minutes – Hours – Days – Weeks – Months – Years / Journaaltekeningen
De website van Heden zegt er het volgende over:
Op het moment van schrijven staat de teller van de serie journaaltekeningen op 489 stuks. Deze journaaltekeningen maakt Jacobs sinds 2003 en het eind van deze serie is voorlopig niet voorzien. Bij journaaltekeningen moet niet gedacht worden aan nieuws of aan een krant, maar meer aan een dagboek. Een visueel dagboek, van ‘de actualiteit van mijn blikveld', zoals Jacobs het zegt.
De onderwerpen van deze tekeningen tonen de volle reikwijdte van het kunstenaarschap van Jacobs. De onderwerpen kunnen geometrisch abstract zijn weergegeven of figuratief. Soms zijn ze filosofisch van aard, andere zijn weer grappig. In Heden zal een selectie uit dit journaal te zien zijn.
Het complete journaal kun je ook bekijken op de website van Henri Jacobs.
Tekenen om het tekenen dus, denkt Jack. Heerlijk, alleen maar tekenen om het tekenen, dat moet fijn zijn. Henri Jacobs is in die zin een tekenaar pur sang en verdient alleen al daarom vol op aandacht in de mei maand teken maand.
Dat kan nog tot 18 juni en dus vanaf zondagmiddag a.s. om 13.00 uur met een hapje en een drankje op de Denneweg in Den Haag.
Tekenen, tekenen en nog eens tekenen. Mei maand, teken maand.
Overal in kunstenland is ineens aandacht voor tekenaars. De tentoonstelling All About Drawing, 100 Nederlandse Kunstenaars in het Stedelijk Museum in Schiedam is hiervaan de aanjager. Jack & Jacq moeten er nog heen maar hier wordt ongetwijfeld over geblogd.
Vanaf zondagmiddag a.s. is er een prachtige solo bij Heden van de briljante tekenaar Henri Jacobs.
De tentoonstelling heet:
Seconds – Minutes – Hours – Days – Weeks – Months – Years / Journaaltekeningen
De website van Heden zegt er het volgende over:
Op het moment van schrijven staat de teller van de serie journaaltekeningen op 489 stuks. Deze journaaltekeningen maakt Jacobs sinds 2003 en het eind van deze serie is voorlopig niet voorzien. Bij journaaltekeningen moet niet gedacht worden aan nieuws of aan een krant, maar meer aan een dagboek. Een visueel dagboek, van ‘de actualiteit van mijn blikveld', zoals Jacobs het zegt.
De onderwerpen van deze tekeningen tonen de volle reikwijdte van het kunstenaarschap van Jacobs. De onderwerpen kunnen geometrisch abstract zijn weergegeven of figuratief. Soms zijn ze filosofisch van aard, andere zijn weer grappig. In Heden zal een selectie uit dit journaal te zien zijn.
Het complete journaal kun je ook bekijken op de website van Henri Jacobs.
Tekenen om het tekenen dus, denkt Jack. Heerlijk, alleen maar tekenen om het tekenen, dat moet fijn zijn. Henri Jacobs is in die zin een tekenaar pur sang en verdient alleen al daarom vol op aandacht in de mei maand teken maand.
Dat kan nog tot 18 juni en dus vanaf zondagmiddag a.s. om 13.00 uur met een hapje en een drankje op de Denneweg in Den Haag.
In de kelder van het Nederlands Fotomuseum kun je je op dit moment helemaal verliezen in de wereld van Paulien Oltheten. TIP: ga het komende Paasweekend naar het fotomuseum terwijl heel Nederland van het mooie weer aan het genieten is; je bent dan vast de enige en kan op je gemakje de foto's, teksten en films die Paulien tijdens haar reizen door o.a. Japan maakte, bekijken.
Paulien neemt je mee in haar manier van kijken. Hele gewone dingen, krijgen een prachtige nieuwe dimensie. Kijk naar die vlecht en die streep over de tegels op de grond.
Overeenkomsten in vorm, beweging en houding zijn een terugkerend fenomeen in Paulien's werk.
Heel even dacht ik: ja dat is wel een beetje makkelijk, gewoon steeds een bepaalde vorm of beweging signaleren, dat vastleggen en naast elkaar tonen; 'kijk es, wat een leuke overeenkomsten!'.
Maar dat idee moest ik toch weer loslaten. Het werk van Paulien gaat verder dan dat. Ze dwingt je om anders te kijken, te associëren met de beelden die ze je voorschotelt. Maar ze geeft je de ruimte om dat op je eigen manier te doen.
Ook al zijn er overal kleine aantekeningetjes en schetsjes op de muren geplakt die een inkijkje geven in het proces dat zich in haar hoofd heeft afgespeeld bij de totstandkoming van deze werken.
De foto's en films van Paulien vestigen je aandacht op onbenullige dingen, op situaties die schijnbaar totaal onbelangrijk zijn. Maar het feit dat zij ze vastlegt maakt dat je opeens kunt genieten van heel eenvoudige beelden die je normaal niet zouden zijn opgevallen. Misschien is het wel een pleidooi voor eenvoudig en aandachtig leven. Voor genieten van wat er zomaar is.
Mooie gedachte voor het Paasweekend eigenlijk wel.
Nog te zien tot 19 juni 2011.
